Wereldberoemd in Bandung!

Drie weken geleden was er op donderdagavond een band in het restaurant naast (en van) Gert-Jan's bedrijf. Ze speelden veel oude nummers, en ook wat salsamuziek.Gert-Jan en ik deden natuurlijk ook een paar dansjes.

De volgende zaterdag werden we voortdurend gebeld en ge-smst door vrienden en bekenden: we stonden in de Pikiran Rakyat (de grootste Bandungse krant)!

Het artikel zelf stelt niet veel voor - de journaliste noemt één voor één de nummers die de band die avond speelde en laat een paar bezoekers aan het woord die zeggen dat dansen op oude nummers leuk en gezond is. De kop boven het artikel betekent zoiets als "Fans van oude nummers krijgen hun zin".

Het opvallendste dat er instaat is dat de meeste bezoekers tussen de 45 en de 60 waren... tsss... hoe durft ze!!

 Aanstaande woensdag is er weer een avondje met dezelfde band in hetzelfde restaurant - kijken hoe we er deze keer opstaan...

Dodenherdenking in Bandung

We kwamen er toevallig een paar weken geleden achter dat er een grote Nederlandse erebegraafplaats is in Bandung: Ereveld Pandu Heel raar, in geen van de boekjes of websites over Bandung hadden we hier eerder iets over gehoord. Waarom we er nu achter kwamen, is doordat Australiërs en Nieuw-Zeelanders op 25 april hun doden herdenken (Anzac Day - wellicht nog wel bekend van diegenen die mijn scheurkalender van 2011 goed hebben gelezen) en dat de hier aanwezigen dat op de Nederlandse erebegraafplaats doen. Dit is namelijk een prachtige en geschikte plek voor zoiets, ook al liggen er geen Australiërs of Nieuw-Zeelanders begraven.

We vonden 4 mei een geschikte dag om er een kijkje te nemen. Ik had gebeld met iemand van de Oorlogsgravenstichting in Jakarta, die me vertelde dat er elk jaar in Jakarta en Surabaya een plechtigheid is, maar niet in Bandung. Hij verzekerde ons echter dat we er welkom zouden zijn.

De graven of gramtombes staan zij aan zij, de een nog lelijker dan de ander.

De erebegraafplaats Pandu ligt werkelijk midden in de stad en om er te komen moet je door een grote christelijke begraafplaats waar voornamelijk mensen van Chinese afkomst liggen. Deze begraafplaats is behoorlijk lelijk, met allemaal betonnen graven en overkappingen. Bovendien loopt er een paadje doorheen dat begaanbaar is met de brommer en dat ook zeer intensief wordt gebruikt.

Ik vond het er een beetje uitzien als een veld waar gepensioneerde Nederlandse bushokjes uit de jaren tachtig worden bewaard... inclusief graffiti.

De toegangsweg

Maar dan kom je bij een prachtig onderhouden poort, waar we door de vriendelijke Indonesische bewaker eerst een beetje verbaasd, maar nadat we hadden gezegd dat we Nederlands waren, met open armen werden verwelkomd. Je loopt de toegangsweg op en dan opeens zie je duizenden kruisen.

We waren de enigen die middag, al zagen we in het bezoekersboek dat er eerder die dag nog andere Nederlanders waren geweest. Uit het boek bleek overigens dat er voornamelijk mensen komen die een specifiek graf zoeken. Er liggen meer dan vierduizend mensen begraven: veel KNIL-militairen (Nederlanders en Indonesiërs), maar ook Nederlandse burgers die in de Jappenkappen zijn omgekomen en militairen die tijdens de politionele acties zijn omgekomen. Er zijn ook oorlogsslachtoffers herbegraven die eerder op Sumatra en Sulawesi lagen. En dan natuurlijk ook nog onbekende militairen en burgers.

Zover het oog reikt... 'Gewone' kruisen zijn voor christenen.

De grafstenen vooraan zijn voor moslims.

Vooraan de kindergrafjes, achteraan de volwassenen. De smalle afgeronde gedenkstenen iets links van het midden van de foto zijn voor Chinezen.

De gewone kruisen zijn mannen of jongens, de kruisen met de schulprandjes vrouwen of meisjes. Vooraan het graf van een Joods slachtoffer.

Het ereveld is indrukwekkend, en overigens prachtig onderhouden. Het was erg passend om hier op 4 mei even rondgelopen en stilgestaan te kunnen hebben.

Oranje boven! Koninginnedag in Bandung

Sinds een tijdje loop ik (Mariska) niet alleen op donderdag met het clubje vrouwen door de bergen in de omgeving van Bandung, maar ook regelmatig op maandag met de Bandung Hash House Harriers. Dit is een club mensen die elke week een loop doen van zo'n anderhalf uur, met soms eten en altijd drinken na afloop. Er zitten een paar buitenlanders bij, maar het merendeel is Indonesisch van Chinese afkomst. Dat heeft met name te maken met het drinken na afloop: het 'na-bieren' is voor Chinezen over het algemeen geen probleem, terwijl het merendeel van de 'gewone' Indonesiërs islamitisch is en daarom niet of nauwelijks drinkt.

Het rituele bierdrinken na afloop.

Afgelopen week was het natuurlijk Koninginnedag, ook hier. Om dat te vieren heb ik samen met een andere Nederlander die bij die club zit, een Nederlandse avond georganiseerd. De wandeling zelf viel wat in het water omdat het enorm regende, maar het eten, drinken en dansen na afloop was bijzonder gezellig

Ik dacht nog dat het misschien raar zou zijn, in verband met de vroegere kolonisatie, om in het oranje te verschijnen en de Nederlandse vlag tentoon te spreiden, maar toen ik aankwam bleek dat iedereen zich lekker feestelijk aan de dresscode had gehouden en dat de vlag er al hing!

Van deze hele groep zijn er maar drie Nederlanders: de man links naast Zeeuws meisje, Gert-Jan en ikzelf.
Zeeuws meisje zelf (traditioneel kostuum van echt 100% polyester) is Australisch.

Zie je dat ik met mijn 1.65 m een enorme reus ben in vergelijking met de Indonesische dames? Ook al zou ik geen hakjes aangehad hebben, zou ik nog de grootste zijn geweest.
Ook het poseren met twee vingers in de lucht kan ik al heel goed.

Ik had 30 liter erwtensoep met rookworst gemaakt in een enorme pan, en we hadden daarnaast ook bitterballen, oranjebitter en stroopwafels. Ook leuk om van een afstandje te staan kijken hoe sommigen opschepten: bitterballen in een kommetje, soep erop, grote schep sambal erbij, en dan een stroopwafel schuin erin... Eet smakelijk!


Om nog een beetje in oranje sferen te blijven: onderstaande vruchten heten in het Indonesisch kesemek en in het Engels persimmon. In het Nederlands heten ze dadelpruimen, maar ze zijn ook bekend als Sharon fruit. Ze zijn erg lekker. De structuur is een beetje als een tomaat, maar dan zonder het slijm en de zaadjes.