Wat beelden uit ons dagelijks leven

Het gaat goed met ons: morgen verlaten we ons appartement-hotel en verhuizen we voor een maand naar een huis met een mooi uitzicht, aan de rivier. Na die maand gaan we waarschijnlijk weer ergens anders heen. Het is heel erg, maar we kunnen gewoon niet beslissen waar we willen wonen. Dan heeft een huis weer een mooie tuin, maar staat het in een buurt die we niet zo leuk vinden, of het heeft een geweldig uitzicht, maar een piepklein keukentje, of alles is helemaal okee maar het staat te ver van Gert-Jan's kantoor.... We hebben nu wel iets op het oog maar daar moeten we nog even goed over denken, en wie weet zien we in de tussentijd wel iets dat we echt willen.

En dan nu wat plaatjes uit ons dagelijks leven hier in Bandung.

Op de foto links zie je Gert-Jan (rechts, zonder veiligheidshelm, ooohh, stout), Aat (een oud-collega van Gert-Jan uit Utrecht, tweede van rechts) en wat collega's langs de spoorlijn in Cirebon waar het allemaal om draait.

Deze en de volgende foto zijn trouwens al van een tijdje geleden.

Het is net de bouw in Nederland: één mannetje doet het werk, en vier andere mannetjes staan ernaar te kijken. Ze zijn hier een gat aan het graven voor kabels die onder het huidige spoor door moeten lopen.

De (trein)verkeersleiding van Cirebon. Wat je niet ziet, maar wat er wel was, was een mannetje dat ergens achter een bureau op de grond lag te slapen...

Dit is een paleis cq meditatieplek van een oude sultan uit Cirebon, de Goa Sunyaragi. Het was een merkwaardig bouwsel, het leek vooral op een druipsteenkasteel. Let op de zittende olifant achter het vijvertje (met zijn slurf omhoog gekruld).

Wel een mooie plek, maar snikheet.

Een zogenaamd padang-restaurant, weer met Aat uit Utrecht. Je krijgt een hele hoop schaaltjes voor je neus en een grote bak met witte rijst. Je neemt wat rijst (geen maaltijd is compleet zonder rijst) en pakt uit de schaaltjes wat je er lekker uit vindt zien. Aan het eind van de maaltijd betaal je alleen voor wat je hebt gegeten. De rest (die schaaltjes met gebakken vel, of die met pittige stukjes long bijvoorbeeld) gaat terug naar de keuken, voor de volgende gasten.

De rijdende huishoudzaak, voor al uw emmers, schaaltjes en plastic rommel.

Gewoon op straat te koop: een plompe lori... (Nycticebus coucang). (Nog) geen beschermd dier, maar wel een zogenaamde 'kwetsbare diersoort'.

Ook gewoon op straat te koop: allerlei slangen, hagedissen, gekko's, muizen, hamsters... er zullen ongetwijfeld ook beschermde diersoorten bijzitten.

Gert-Jan 's avonds hard aan het werk in ons hotel. De oplettende lezertjes zullen het al hebben gezien: hij heeft een bril!! We worden allemaal ouder en het werd tijd voor een leesbril...

We moesten pasfoto's laten maken voor wat officiële documenten, met de wettelijk voorgeschreven rode achtergrond. En wij denken dat je dan zo'n mapje krijgt met maar vier foto's... haha. Echt niet! Drie formaten en vijf foto's per formaat.

Deze trof ik een paar dagen geleden aan o mijn laptop toen ik terugkwam van de lunch.

We hebben een paar dagen geleden onze chauffeur en zijn gezin uitgenodigd voor de 'buka puasa', het breken van het vasten. Het is nog steeds ramadan hier, en de meeste moslims vasten overdag. Met zonsondergang mogen ze weer eten en drinken, en het breken van het vasten heet buka puasa. Dat doen ze meestal met familie, maar inmiddels ziet onze chauffeur ons ook als familie, en wij hem eigenlijk ook wel, bij gebrek aan echte familie hier. De kinderen mochten kiezen, en we gingen daarom naar.... McDonald's! We zaten een andere keer trouwens ook in een restaurant tijdens buka puasa, en we hebben toen een bijzonder fenomeen gezien. De moslims onder de gasten bestellen hun eten en drinken al ver voor zessen, en dat wordt ook gewoon gebracht. Ze zitten dan vrolijk tegen hun drankjes en eten aan te kijken dat langzaam koud wordt, en kletsen gewoon gezellig door. Op het moment dat de zon officieel onder is, klinkt een gebed en begint iedereen rustig te eten. Je zou denken dat ze na 13,5 uur zonder eten en drinken meteen zouden aanvallen op het eten, maar dat is helemaal niet zo. De sfeer is dan trouwens erg vrolijk in zo'n restaurant: iedereen is blij, je ziet families, groepjes vrienden, allemaal blij dat ze met elkaar het vasten kunnen breken.

Een opstapje voor de trein op het station in Cirebon....

Vanuit onze hotelkamer heb ik deze jongen drie dagen zien hakken om een randje van het dak van de feestzaal af te bikken. Met een drilboor zou dit klusje in een paar uur geklaard zijn, maar het uurloon is hier erg laag. Hij heeft om onduidelijke redenen drie dagen een bromfietshelm opgehad, maar wel gewoon slippers aan...

We hebben een mooi bos ontdekt, waar je lekker kunt wandelen en de drukte van de stad even kunt vergeten. Er is zelfs een verhard pad, en je kunt helemaal teruglopen naar de stad.

Deze kwamen we ook tegen op de wandeling. Iek!

Maar als je dit dan ziet, ben je zo'n enge spin zo weer vergeten.