Machteld op bezoek! (deel 1)

Het is alweer een tijdje geleden dat we iets op deze site hebben geschreven. Van verschillende kanten bereikte ons al wat gemor, dus hierbij weer een mooi lang verhaal met veel foto's voor de achterblijvers die met ons mee willen genieten.

Op 20 november kwam mijn (Mariska's) vriendin Machteld aan in Jakarta voor een zeer welkom tweeweeks bezoek. Ze had kaas bij zich, pepernoten, zuurkool, worst en wat andere leuke en lekkere dingetjes uit Nederland, maar het belangrijkste was natuurlijk dat we weer samen waren.

Rick's schilderij in onze huiskamer

Macet!

Het prachtige schilderij van Machteld's vriend Rick hangt prominent in onze huiskamer. We hebben er al complimenten over ontvangen van bezoek!

We zijn ook een avondje gaan poolen.

Rechtsboven een beeld uit Bandung dat iedereen kent die de laatste 10 jaar in Bandung is geweest: de beroemde 'macet' (file). De doorgaande wegen in en rond Bandung staan elk weekend helemaal vol. De 100.000 (!) auto's die elk weekend uit Jakarta komen om hier weekend te vieren dragen daar hun steentje (kei) aan bij. Je kunt aan het nummerbord zien waar een auto vandaan komt, en in het weekend zie je echt ontzettend veel auto's uit Jakarta. Ze komen hier om te shoppen, te eten en van het koelere klimaat te genieten, en dus om in de file te staan. Op het 'spanduk' boven de weg zie je trouwens reclame voor een witcrème. Het ideaal is hier zo wit mogelijk te zijn, en vrouwen die het kunnen betalen smeren zich er iedere dag mee in. Hun gezicht wordt overigens eerder grauw dan wit, maar kennelijk is alles beter dan bruin. Ook op de televisie en in andere reclames zie je bijna alleen maar witte mensen. Het zijn wel duidelijk Aziaten qua gelaatstrekken, maar hun huid is nog witter dan die van ons. Het ziet er voor ons wat vreemd uit, want het overgrote deel van de bevolking hier is toch echt bruin.

Aftappen van hars uit naaldbomen. De hars loopt door de schuine inkervingen en wordt opgevangen in een halve kokosnootschil die aan de boom is vastgebonden.

Hierboven een minder mooi beeld van Indonesië: plastic en ander afval wordt gewoon gedumpt of in een rivier gegooid. Deels doordat de bevolking dat nu eenmaal gewend is uit de tijd dat alle afval biologisch afbreekbaar was, en deels omdat er geen faciliteiten zijn voor het afvoeren van afval. Afvalbakken en afvalophaaldiensten zijn er nauwelijks, en dan nog is maar de vraag of je afval niet ook simpelweg op die enorme berg terecht komt.

Machteld en ik hebben samen een mooie wandeling gemaakt, door de groentetuinen van Lembang, waar ze van alles verbouwen: boontjes, tomaten, witte kool, paksoi, bloemkool, aardappels, aardbeien, pepertjes, uien, broccoli, noem maar op.

Machteld en ik zijn na een paar dagen Bandung met z'n tweetjes met een binnenlandse vlucht vertrokken naar Surabaya, in Oost-Java. Gert-Jan bleef thuis. Vanuit Surabaya zijn we met de bus richting de Bromo gegaan, een beroemde vulkaan die, samen met wat andere vulkanen, weer binnen een veel grotere krater ligt.

Het reizen als blanke toerist met het openbaar vervoer was wel weer even wennen voor mij. Ik ben hier in Bandung gewend dat de busjes en zo gewoon een normale prijs vragen, ook voor ons westerlingen. Maar toen Machteld en ik samen reisden, merkten we dat de 'tourist trail' heel wat heeft verpest. Op het laatste stuk omhoog naar de kraterrand van de grote krater, moesten we een klein busje nemen. Het ging om een ritje van ruim een half uur, in een aftands minibusje, dat normaliter 5-10.000 Rp kost (nog geen euro). Maar de chauffeur en zijn maten zagen ons als wandelende portemonnee en vroegen om te beginnen maar liefst 150.000 Rp per persoon. Ondanks dat er maar één weg was en geen alternatief vervoer, wilden we dat bedrag natuurlijk niet betalen.

In een andere (grote) bus kwamen deze drie jongemannen binnen. Ze hadden zelfgemaakte trommels van pvc-pijpen, een gitaar en een viool en zongen leuke liedjes. Zulke muzikanten rijden dan een eindje mee en gaan voor ze er weer uit springen met een bekertje rond. We verstonden het niet, maar het was erg vrolijk en ze waren nog best goed ook!

Het waren onaangename mannen, en ze begonnen vervolgens een heel vervelend spel om ons te manipuleren. Er zouden op een andere plek twee toeristen zitten die 150.000 per persoon hadden betaald, dus moesten wij dat ook doen. We hadden die twee mensen inderdaad zien zitten, een kilometer van waar wij zaten, in een reisbureautje waarvan onze reisgids had gewaarschuwd dat ze belachelijk veel geld vragen voor dit ritje. Die waren kennelijk wel in de 'val' gelopen en wij wilden dat niet. Op allerlei vervelende manieren werd geprobeerd ons te overreden: er werd druk heen en weer gebeld met dat reisbureautje, er werd steeds heel vuil in onze richting gekeken, een oud mannetje kwam ons vertellen dat we toch maar gewoon moesten betalen, er werd ons verteld dat het om een 'expressbus' zou gaan (terwijl het aftandse busje gewoon voor onze neus stond), de zo mogelijk nóg onaangenamere man van het reisbureau kwam op de brommer langs om tegen ons te vertellen dat we niet weg zouden komen als we niet zouden betalen, het busje werd alvast gestart om ons bang te maken dat ze zonder ons zouden weggaan, ze gingen er op een gegeven moment ook echt mee weg en bleven om de hoek staan of wij al in paniek raakten, dat soort dingen.

We zaten goed, bleven kalm en doorzagen hun spel: ze wilden maar met één busje de rit omhoog maken, met alle vier de toeristen. Ze zouden dus niet weggaan tot we overeenstemming hadden bereikt. We lieten expres in het Nederlands een paar keer het woord 'taxi' en 'hotel' vallen, zodat ze zouden denken dat wij niet onder de indruk waren en naar alternatieve oplossingen zochten. Uiteindelijk reed het busje weg, om na tien minuten terug te keren met die andere twee toeristen. Nog steeds wilden de mannen veel te veel geld (ze waren inmiddels gezakt tot 100.000 Rp per persoon). Uiteindelijk hadden ze er toch echt genoeg van en accepteerden ze onze prijs. Ik heb als onderdeel van de onderhandelingen beloofd niet tegen die andere toeristen te zeggen hoeveel wij hadden betaald, dus dat hebben we ook maar niet gedaan. Het was een Russisch stel waarvan het meisje nauwelijks Engels sprak. Bovendien interesseerde het ze niet: "This is Asia, everything is expensive" zei de jongen. Ja, als je altijd maar alles betaalt wat men vraagt, en alleen op heel toeristische plaatsen komt, zal het inderdaad duur zijn hier, maar in werkelijkheid is het hier heel goedkoop.

Deze mevrouw en de bestuurder van haar fietsriksja (soort taxi) hebben grote lol.

Hoe dan ook, het was een ervaring die niet leuk was en die we daarna nog een paar keer hebben meegemaakt: zodra je op een punt komt waar veel toeristen komen, loop je de kans minder prettige figuren tegen te komen. Ik heb er helemaal geen probleem mee om af en toe meer te betalen dan een Indonesiër (we zijn meestal ook een stuk rijker) maar het moet wel redelijk zijn en niet onaangenaam worden. We zijn een Nederlands stel tegengekomen dat behoorlijk gestresst was geraakt van al dat gedoe om geld. Het is niet leuk altijd maar om veel geld te worden gevraagd, en het is makkelijk om je humeur hierdoor te laten beïnvloeden en te denken dat alle mensen hier zo met toeristen omgaan. Al met al een ervaring die ik graag had willen missen, maar die me ook de ogen heeft geopend voor een nieuw soort Indonesië dat ik nog niet goed kende hier: het Indonesië van de toerist die alleen op plekken komt waar veel andere toeristen komen. Maar gelukkig zijn er in dit land uiteindelijk veel meer mensen die het wel goed met je voor hebben en die heel erg aardig zijn, en dat maakt een heleboel goed!

Maar terug naar de Bromo. Toen we eenmaal in het dorpje waren aangekomen, bleek dat de Bromo de dag ervoor behoorlijk was uitgebarsten (zie het filmpje hiernaast) en dat er een veiligheidszone was ingesteld waar je niet binnen mocht komen. Dat betekende dat we niet in de grote krater konden afdalen, niet over de kraterbodem naar de Bromo konden lopen en de Bromo zelf dus ook niet konden beklimmen. Dat was wel een tegenvaller, maar gelukkig konden we wel 's ochtends vroeg naar een uitzichtpunt om daar de zonsopgang over de groter krater te bekijken. Dat hebben we gedaan en het uitzicht was inderdaad prachtig. Gelukkig was de uitbarsting de dag dat wij er waren alweer voorbij en hebben we, zonder gevaar te lopen, een paar prachtige foto's kunnen maken.

Het begint al lichter te worden. Machteld checkt op het uitzichtpunt nog even haar camera.

Nog iets lichter. De rokende krater links op de achtergrond is Bromo. De donkere vulkaan in het midden is niet actief.

De zon is al op.

Hier kun je goed zien dat we op de rand van een hele grote krater staan, met een platte bodem. Normaal, als Bromo niet actief was geweest, hadden we te voet tot op de kraterbodem kunnen afdalen, en dan naar Bromo kunnen lopen.

Hierna zijn we naar Malang gegaan, een leuk stadje waar we twee dagen een brommertje hebben gehuurd. Machteld zat achterop en samen hebben we een aantal tempels in de omgeving bekeken, en een waterval. Een van de tempels lag werkelijk prachtig tussen de rijstvelden.

Net uitgeplante rijst.

Veel dingen gebeuren hier nog met de hand, zoals boomstammen naar je vrachtwagen dragen.

Als je goed kijkt, kun je de brede lach van deze mevrouw nog net tussen de takken vandaan zien komen.

In de achtergrond staan buffels voor de ploeg en wordt jonge rijst verzameld om uit te planten. Boven aan de foto zie je papaya's groeien.

De overblijfselen van een boeddhistisch tempeltje, met in de voorgrond wierook en offergaven. We ontmoeten trouwens ook twee Balinezen (hindoes) die met wat offerschalen op weg waren naar deze tempel. Multiculti is hier kennelijk geen probleem.

Aan de brommer links achter het hek kun je zien hoe groot dit beeld is. Let op de oorbellen en hoofdtooi met doodshoofdmotief.

In de voorgrond kun je goed zien dat de jonge rijst eerst in bosjes bij elkaar wordt gebonden, voordat ze (eventueel via de markt) naar een vers geploegd veld wordt gebracht om te worden uitgeplant.

Machteld en een waterval. Hier vlakbij werden we bedreigd door een stel pindaverwachtende apen. Terug dreigen en lawaai maken helpt gelukkig.

Voor de collectie 'Met totaal onbekende mensen op de foto'.

De brommer. Alles automatisch, dus lekker makkelijk en comfortabel.

Lunch. We hebben geen foto gemaakt van het kippenklauwtje dat in onze soep zat.

Tot zover de eerste helft van onze reis. In de komende paar dagen verschijnt verslag van de tweede helft van onze trip. Je kunt spannende dingen verwachten: as van de Merapi, Mariska met soldaten en een koffiefabriek die in 60 jaar niet is veranderd. Tot dan!