Machteld op bezoek! (deel 2)

We zijn daarna met de trein van Malang naar Yogyakarta gegaan. We zaten in een executive-trein - erg comfortabel. Helaas stond, zoals hier gewoon is, de airco op stand 'Nederland'. Gelukkig wisten we dat en hadden we onze langste broek aangedaan en een vest meegenomen. We werden gelukkig weer een beetje warmer van de aardige stewards die om de haverklap langs liepen met borden met eten of die een winkelwagentje door het gangpad duwden met chips, koek en blikjes drinken.

In Yogyakarta hebben we fietsen gehuurd bij ons guesthouse. Zo konden we makkelijk de stad doorkruisen en de honderden werkloze becak(fietstaxi)chauffeurs achter ons laten. We zijn naar de Kraton (het paleis) van de Sultan van Yogyakarta geweest. Deze stad heeft al eeuwenlang een Sultan (wel steeds een nieuwe natuurlijk) en heeft een bijzondere status op Java. In oktober had de president van Indonesië nog geopperd dat de speciale status van Yogyakarta eigenlijk niet meer kon in deze tijd. Het moest nu maar eens afgelopen zijn met de traditie dat de Sultan van Yogyakarta (een titel die ondemocratisch van vader op zoon overgaat) ook automatisch de 'gubernor' van de regio is (gouverneur, in andere regio's democratisch gekozen). Dit zorgde echter voor zo'n ophef in de stad dat de president zijn plannetje maar heeft ingetrokken. Zo had hij het niet bedoeld. Sri Sultan Hamengkubuwono X blijft voorlopig zowel Sultan als 'gubernor'.

Details van de decoraties in de kraton.

De Kraton is opgedeeld in een openbaar deel, dat je kunt bezoeken, en het leefgedeelte van de Sultan. Hij woont daar ook nog echt, en elke dag wordt er op een vaste tijd eten naar zijn vertrekken gebracht, of hij er nu is of niet. Zelfs als hij op vakantie is of op zakenreis, wordt elke dag zijn eten klaargemaakt. Wat er vervolgens mee gebeurt als hij het zelf niet opeet, is onduidelijk. Hopen dat een goede bestemming heeft. Er wordt elke dag voor de bezoekers een voorstelling gegeven. De dag dat wij er waren was het een voorstelling met wayangpoppen en een gamelanorkest. We snapten er niet veel van, alles was in het Indonesisch, maar het was toch leuk om te zien. Er zaten wel veertig mensen op het podium, af en toe speelde er een paar op een gamelan, en verder zaten ze te lekker met elkaar te roken, te eten en te kletsen. Het ging een hele tijd door, en we kregen niet de indruk dat je tot het eind moest blijven.

Het schaduwpoppenspel.

De poppen zelf. De hele collectie was uitgestald, met de stokjes gestoken in de stam van een bananenboom.

Het paleis is verdeeld in allemaal aparte losstaande zalen, zaaltjes en binnenplaatsen, heel leuk eigenlijk. Een soort doolhof. Er was ook een zaaltje met persoonlijke spullen van de vorige Sultan, waaronder een paar sokken dat hij ooit gedragen had...

Dit is zo'n ontvangstzaal, met open zijkanten want het is er toch nooit koud, en met mooi glas in lood aan de rand.

Het plafond van een andere zaal. 't Is mijn smaak niet, maar het maakt natuurlijk wel indruk op je gasten.

Een leuk prieeltje.

Mooi detail op een hek.

Die dag zijn we ook naar een ander stadje in de buurt gefietst, waar men veel zilver bewerkt. Het begon een beetje te regenen en toen merkten we pas dat onze huurfietsen helemaal geen spatborden hadden. We fietsten dus alle blubber en regen lekker tegen onze eigen rug en billen op. Maar wie kijkt er nou naar twee witte dames op fietsen in Indonesië... We hebben in dat stadje heerlijk gegeten in een prachtig maar verder leeg restaurant en een zilverbewerkingsfabriekje bekeken. Het zag er van buiten heel erg high-tech uit, maar dan blijkt dat ze binnen alles nog met de hand doen. We mochten alles bekijken, erg leuk, en hoefden helemaal niets te kopen. Ook fijn, want hoewel ze hier en daar mooie sieraden hadden liggen, bestond het leeuwendeel van de collectie uit heel fijn filigreewerk in allerlei vormen: bloemen, vogeltjes, scheepjes in flessen, dat soort spul.

Machteld heeft links op haar bord 'lontong' liggen: gestoomde rijst in een bananenblad.

Ik had mijn eten en drinken natuurlijk speciaal zo uitgekozen dat de kleur van mijn bloesje goed zou uitkomen

De volgende dag hebben we een brommer gehuurd en zijn we naar de Prambanan gegaan, een groot Hindoeïstisch tempelcomplex (niet meer in gebruik als zodanig). Daar in de buurt hebben we ook wat andere tempels bekeken. We werden in de tempels steeds aangesproken door groepen jongeren, die hun Engels wilden oefenen. Heel schattig, want ze waren ontzettend aan het giechelen (ook de jongens) maar zodra je ze aandacht gaf werden ze heel serieus. Een keer kwam de juf zelfs na een minuut of vijf kijken of we het nog wel leuk vonden en niet helemaal gek werden van steeds dezelfde vragen (waar kom je vandaan, wat doe je hier, hoe heet je, is het koud in Nederland).

De Prambanan: groot, heet en mooi.

Er kwam ook net een schoolklas aan, keurig in uniform
(ik hoop voor de juf of meester trouwens dat het meer dan één klas is).

Een van de andere tempels, met Machteld.

De kleinere tempels liggen bijna achteloos tussen de rijstvelden.

Terug naar Yogyakarta. Let op Machteld in de spiegel! Mooie helm trouwens, he?

Op de markt. De verkoopster deed eerst haar hoofddoek af, fatsoeneerde haar haar, en deed toen haar hoofddoek weer op.

Op weg van Yogyakarta naar het Dieng-plateau (daarover meer) stopten we bij de Borobudur. In verband met de uitbarstingen van de Merapi een aantal weken eerder, hadden we her en der gevraagd of de Borobudur weer open was (de tempel was eerder gesloten geweest omdat ie bedekt was met een grote laag stof). Ja, hij was open, geen probleem. Ik mocht een kaartje kopen voor de prijs die voor de plaatselijke bevolking geldt (20.000 roepia, twee euro) omdat ik een verblijfsvergunning heb. Machteld moest de prijs voor buitenlanders betalen (130.000 roepia, 13 euro). Ook bij de kaartjesverkoop zei niemand iets over de tempel, dus wij stapten er vol goede moed op af, bleek dat ie toch 'dicht' was in verband met schoonmaakwerkzaamheden. We konden er omheen lopen en de (toch heel mooie) buitenkant bekijken, maar we mochten er niet 'in', dus we konden niet op de negen hogere niveaus komen (en dus ook 'nirvana' niet bereiken, een gemiste kans). Dat was wel jammer, maar het was niet anders.

De Merapi, de actiefste vulkaan op Java, was een aantal weken eerder uitgebarsten, toen Machteld nog niet in het land was. Hieronder een aantal foto's van een nieuwssite (dus niet van ons), om je een idee te geven van de gevolgen. De vulkaan heeft in een paar dagen zo'n 150 miljoen kubieke meter vulkanisch materiaal de lucht in gespuwd, meer dan 300.000 mensen zijn geëvacueerd, giftige gaswolken met een temperatuur van 1000 graden rolden van de vulkaan af met een snelheid van 100 km/uur. Mensen en dieren zijn levend verbrand. Het was echt eng, en ik ben blij dat Gert-Jan en ik in Bandung wonen, op veilige afstand. Van veel van jullie kregen we ongeruste sms'jes en e-mails. Er is één dag een heel dun laagje as gevallen in Bandung (400 km van de Merapi af), maar verder hebben we er gelukkig weinig van gemerkt.

Bevolking op de vlucht, met in de achtergrond de uitbarstende vulkaan.

Hier was eerst een dorp... in totaal zijn er meer dan 300 mensen omgekomen.

Boven op de tempel begint de grote schoonmaak.

De dag dat Machteld en ik er waren, was de meeste as al van de tempel weggehaald. De tempel staat op de Unesco-werelderfgoedlijst en wordt dus goed verzorgd. Ze waren die dagen nog wel bezig met het fijnere werk: met stoffertjes, emmertjes en bezems werd 'ie steen voor steen weer schoongemaakt. Vanaf nu zijn de foto's weer gewoon van ons.

Zo diep was de laag as aan de voet van de tempel.

Voor de soldaten die in de buurt aanwezig waren om te zorgen voor voedsel en logistiek voor de geëvacueerde bevolking, waren wij interessanter dan de tempel.

Nederlandse bustoeristen met mondkapjes. Waren wij nu onvoorzichtig omdat we niet zo'n ding op hadden, of stelden zij zich aan? Wie het weet mag het zeggen.

Een dikke laag as op een boom naast de tempel.

Bergen as langs de straat in de buurt van de Merapi. Let ook op de geknakte takken van de kokospalmen.

Naast al die ellende ook nog een móói plaatje...

Na een uurtje of anderhalf hadden we het wel gezien. Misschien kunnen we een volgende keer wél de negen verdiepingen van de tempel beklimmen en bekijken. Nu gingen we maar direct door naar het Dieng-plateau, een stuk land tussen bergen waar ook nog wat tempeltjes te zien zijn, een mooi meer en een krater met kokende modder. We hadden niet zo erg mooi weer, dus Machteld heeft een rode regencape aangeschaft die werkelijk beeldig contrasteerde met mijn blauwe... Die regencapes zijn erg handig, vooral op de brommer, omdat ze ook je kont en benen droog houden, wat een regenjas natuurlijk niet doet, maar ook omdat je ze heel makkelijk aandoet: het is gewoon een lange lap met een gat in het midden voor je hoofd, een capuchon en een paar drukknopen om de zijkanten dicht te doen. In de winkel bleek trouwens dat ze ook regencapes hebben voor twee personen op de brommer: met twee hoofdgaten erin, vlak achter elkaar. Het leek ons niet heel handig, want je helm gaat over de capuchon, dus als je moet afstappen, moet je eerst je helm afdoen en dan je kop door het gat trekken... en dan sta je eindelijk naast de brommer, word je kletsnat omdat je regencape nog aan de ander vastzit!

Het was erg nat, maar toch was het een hele mooie wandeling...

Tempels op het Dieng-plateau.

Prachtige terrassen met groente.

We zijn al met al net iets meer dan een week uit Bandung weggeweest, maar we hebben toch een heleboel gedaan. In Bandung hadden we nog anderhalve dag voordat Machteld weer terug moest. We zijn eerst naar 'Kopi Aroma' geweest, een koffiefabriekje dat in 1930 door Nederlanders is opgezet en dat sindsdien niet is veranderd. De huidige eigenaar is de zoon van de toenmalige eigenaar, en er zijn natuurlijk tonnen koffie doorheen gegaan, maar verder is er bijna niets veranderd. Ze kopen de koffie uit verschillende delen van Indonesië en vervoeren 'm in zakken naar Bandung. Daar wordt de koffie vijf (Arabica) of acht (Robusta) jaar bewaard in het warenhuis ernaast. Pas dan is de koffie geschikt om gebrand te worden. De eigenaar had geen goed woord over voor Douwe Egberts, die hun koffie meteen na het drogen branden. Dat was veel te zuur voor de maag...

De opslagruimte.

Tussen de eigenaar en onze chauffeur in kun je de brandoven zien. Het branden gebeurt nog op hout en duurt twee uur per acht kilo koffie. De eigenaar: "Douwe Egberts brandt op gas, dat duurt maar een half uur."

Het winkelgedeelte. De weegschalen zijn nog Nederlands, zelfs de opschriften op de zakjes staan nog in het Nederlands.

De kassa. Mooi he...

De laatste dag zijn we naar Kawah Putih geweest, het prachtige zwavelmeer hier in de buurt, waar Gert-Jan en ik ook met Paulien en Bebas zijn geweest. Er werden opnamen gemaakt voor een jeugdfilm. De scene die ze hier opnemen is heel dromerig, het zag er erg profi uit. Daarna hebben we nog even door de theeplantages gelopen. Dat hoort er natuurlijk bij in Indonesië!

Thee.

Meer thee.

En toen... en toen... en toen... moest Machteld alweer naar huis. Rick en Stadsdeel Oost riepen... ik heb het heel erg gezellig gevonden, en leuk om eens uit Bandung weg te zijn. Gert-Jan heeft niet zo veel tijd, en voor je ergens bent, ben je een dag aan het reizen dus een weekendje weg kan eigenlijk niet. Maar het bijzonderst was natuurlijk om samen hier te zijn. Dank je, Mach! Het was geweldig.

De laatste foto... met onze 'sopir' Deden, die Machteld's hart ook al gestolen heeft.