Gemis

Afgelopen maand waren we na een jaar afwezigheid weer even in Nederland. We hebben heel veel familie en vrienden en gezien, maar zijn er niet aan toegekomen iedereen te ontmoeten. Het was nu al heel erg druk. Gelukkig konden we gebruik maken van de auto van Mariska’s vader en het geweldige huis van Jacqueline en Jelle in het leuke Weesp. Dat was wel fijn, dat we ook een plek hadden waar we even alleen konden zijn.

Het was echt heerlijk om met iedereen weer even te praten en iedereen weer even te zien. Het vreemde was, en dat vertelden onze familie en vrienden ons ook, dat het helemaal niet voelde alsof we elkaar al een jaar niet hadden gezien! We hebben ook drie kleintjes voor het eerst gezien en vastgehouden, en zelfs die leken ons al tijden te kennen. Heel bijzonder, dat je zolang weg kan blijven, maar dat er kennelijk toch wat van ons in jullie is achtergebleven…

In Nederland werden we echt met de neus op het feit gedrukt dat we toch ook wel wat hebben achterlaten, hoe spannend en aangenaam het hier in Indonesië ook allemaal is. Naast jullie natuurlijk, onze familie en onze vrienden, ook dingen die we eigenlijk niet hadden verwacht. Bijvoorbeeld hoe heerlijk het kan zijn om gewoon een stuk te wandelen en tijdens het lopen om je heen te kunnen kijken, en niet, zoals hier, steeds omlaag hoeven te kijken of je niet in een gat of van een randje stapt. De wegen en ‘trotoars’ (trottoirs) zijn hier erg slecht onderhouden (ze zitten vol gaten, als er al tegels liggen is dat bijna altijd erg oneffen, er ontbreken tegels boven afwateringsgeulen) en voor je het weet verzwik je een enkel of breek je een been. Hetzelfde geldt voor fietsen: wat was het fijn om weer lekker te fietsen! Jullie moeten je echt gelukkig prijzen in Nederland, dat fietsen zo makkelijk en prettig is.

Daarnaast waren er nog wat dingen die ons nooit echt zijn opgevallen in Nederland, maar die na een jaar in Indonesië toch in het oog springen. Natuurlijk zijn mensen in Nederland vaak een stuk langer (en zwaarder) dan mensenhier, maar wat ons bijvoorbeeld ook opviel, is dat Nederlanders vaak met hun armen over elkaar of met hun armen in hun zij staan. Dat zie je hier nauwelijks (beide houdingen worden als onbeleefd of agressief ervaren). Verder viel het ons op dat Nederlanders erg hard praten en in het voorbijgaan niet makkelijk even ruimte maken voor een ander. Hier praten mensen minder hard en maakt iedereen ruimte voor elkaar. Dat wil niet zeggen dat het hier stiller is - integendeel! Muziek in winkels of winkelcentra staat hier veel harder (vaak nog stecht afgesteld ook, en met elkaar concurrerend) en uitlaten van brommers en auto’s staan vaak op maximaal geluidsniveau. In Nederland is het echt véél stiller op straat, ook al is er meer verkeer.

Over verkeer gesproken: we hebben in twee weken Nederland meer rotondes genomen en zijn meer stoplichten gepasseerd dan in een heel jaar in Indonesië! Ook is het, al dachten we er toen we er nog woonden wel eens anders over, erg schoon op straat in Nederland. Hier is afval echt een groot probleem. Het ligt overal en ontsiert het landschap erg. Je kunt het de mensen nauwelijks kwalijk nemen: er is bijna geen afvalverwerking… vaak is de enige mogelijkheid die mensen hebben het op een hoop of in een rivier te gooien… een verbeterpuntje voor de lokale overheid. Tenslotte was het mooi om te zien hoe léég het landschap in Nederland kan zijn. Als je met de trein door de weilanden rijdt, zie je geen mens. Hier is bijna altijd wel iemand aan het werk en je ziet veel hutjes en huisjes. Ook langs het spoor is het hier altijd druk: mensen wonen er, lopen er langs, kinderen spelen ernaast.

Maar… toen we na twee en een halve week weer terug kwamen in ons Indonesische huis, wisten weer wat het wonen Indonesië zo bijzonder maakt. Onze geweldige hulp Eti had de tafel voor ons gedekt en voor ons gekookt, omdat ze dacht dat wij na onze lange reis wel moe en hongerig aan zouden komen en dat we dan geen zin meer zouden hebben om te koken… Dit is nog eens thuiskomen:

Wij staan alweer klaar voor ons volgende avontuur: een lange vakantie met eerst een weekje Sumatra, daarna een paar dagen Brunei en afsluitend twee en een halve week reizen door Borneo. Daarover ongetwijfeld later meer.

We zijn trouwens gisteren en vandaag druk bezig geweest al onze spullen in te pakken en op te slaan, want we moesten ons huis redelijk plotseling uit. We zouden sowieso per begin december naar een ander huis gaan, maar de verhuizing werd door de huisbaas verzet: eerst zouden we na onze vakantie verhuizen, maar nu moest het ervoor. Op zich niet erg – de spullen staan nu al in het huis waar we straks gaan wonen, dus da’s lekker makkelijk. Als we terugkomen van vakantie zitten we nog drie weken in weer een ander huis, en dan gaan we dus begin december over. Al deze huizen liggen in hetzelfde complex – we verhuizen hemelsbreed maar een meter of vijftig. Het huis waar we straks komen te wonen is iets mooier, dus we zijn totaal niet rouwig. En het heeft ook een mooie gastenkamer!

Nou lieve iedereen , tot de volgende keer maar weer!

PS: Mariska's boek ligt als het goed is vanaf 4 oktober in de winkel: Van Dale Handboek Engels!