Treurige ontwikkeling

Twee weken geleden kregen we nare bericht dat Harrie, de vader van Gert-Jan, een herseninfarct had gekregen. Het blijkt dat hij al langere tijd TIA's kreeg (kleine infarctjes) maar nadat hij er een aantal vlak achterelkaar kreeg, is hij opgenomen in het ziekenhuis in Oss. Daar knapte hij na een dag of wat behoorlijk goed op en er werd alweer gesproken over naar huis gaan. Helaas kreeg hij daarna een zwaar infarct.

Toen we dit bericht hoorden, zijn we meteen op het vliegtuig gesprongen en naar Brabant gegaan. Het was een emotioneel weerzien in het ziekenhuis. Hij is aan de rechterkant helemaal verlamd. Hij kan zijn linkerkant op zich goed gebruiken en het lijkt ook alsof hij best veel begrijpt. Maar omdat hij vrijwel niet kan praten en ook (nog) niet reageert op vragen als 'knijp eens in mijn hand als je dit begrijpt', is het lastig om te zien wat hij wel of niet begrijpt. Wij hebben echter wel het idee dat hij ons herkent. Het is duidelijk dat het hem zwaar valt om zo afhankelijk te zijn en om niet te kunnen praten. Soms probeert hij iets te zeggen, maar de woorden komen gewoon niet en dat is erg frustrerend voor hem. Lichamelijk is hij erg zwak. Het is op dit moment nog niet duidelijk wat er aan functies kan terugkeren en dus welk revalidatieproces toegepast kan worden.

Omdat Harrie's situatie op zich nu stabiel is, en Gert-Jan weer aan het werk moest (hij was net een week eerder begonnen met zijn nieuwe baan), zijn we met pijn in ons hart na een week weer teruggekeerd naar Indonesië. Vooral voor Gert-Jan natuurlijk was het afscheid van zijn vader erg zwaar. Je gaat weg met in je achterhoofd de gedachte dat dit de laatste keer kan zijn dat je hem ziet en kan vasthouden...

Gelukkig is Gert-Jan's moeder nog gezond en sterk, en heeft hij zijn broers weer even kunnen zien. Op momenten als dit, realiseren we ons extra goed dat het leven in een ver buitenland ook grote nadelen kan hebben: je bent er niet om de kleine ontwikkelingen te zien, maar komt vooral als er iets ernstigs aan de hand is. Gelukkig kunnen we met de moderne communicatiemiddelen makkelijk contact houden, maar het blijft erg ver weg...