Allereerst wil ik iedereen hartelijk danken voor de felicitaties voor mijn verjaardag. Afgezien daarvan heb ik er weinig van gemerkt. Op donderdagavond hadden we met het werk een etentje gehad in een Italiaans restaurant. Dat was erg gezellig. Alstom bestaat deze maand ook nog eens 10 jaar in Bandung. Ook Bas, Mike en Gary waren nog langs geweest. Nadat alle Indonesische collega's naar huis waren zijn we met z'n 4-en nog ergens wat gaan drinken. Het was niet eens heel laat, maar ik heb er de hele vrijdag hoofdpijn van gehad:-( Het eten was overigens ook erg lekker, het had in Italie kunnen zijn. Diverse collega's konden de verfijnde smaken niet waarderen en vroegen om sambal om dat vervolgens op de ravioli te doen.
Ook op vrijdag avond heb ik eigenlijk niets meer gedaan. Ik heb tot 19 uur gewerkt en vervolgens in het hotel wat gegeten. Ik was doodmoe en ben vrij snel gaan slapen.
Vandaag (zaterdag) eerst een beetje uitgeslapen en na het ontbijt wat gewerkt. Eindelijk lijkt mijn laptop van het werk goed te werken. Ik had hem al een paar keer bijna uit het raam gegooid omdat hij heel erg traag was. Soms zat ik een minuut te wachten voor het omschakelen tussen twee programmas's.
Door de week ben ik eigenlijk heel weinig buiten. De chaufeur haalt me 's-ochtends bij het hotel op, brengt me in 10 minuten naar mijn werk.(Lopend is het ook 10 minuten). Tijdens de lunch loop ik vaak even naar buiten en eten een hapje in een naburig restaurantje. s'-Avonds brengt de chaufeur me (vaak in het donker) weer naar huis. En nu zit ik @#%$@@%** op zaterdag dus ook weer te werken. Het werk is wel heel leuk, dat maakt veel goed. Het is een leuke nieuwe uitdaging waar ik ontzettend veel van leer en waar ik in Utrecht nooit mee te maken zou krijgen. (voor de collega's: Met het team ontwerpen, bouwen en testen we eigenlijk de hele beveiligingsysteem, vanaf een kaal sporenplan. Dus zelf isolatie-lassen en seinen plaatsen om de door de klant gewenste functionaliteit te krijgen)
Afin, voor lunch ben ik maar eens naar buiten gegaan en heb wat vitamine Z opgedaan. Er is hier een keten, Holland Bakery genoemd. Met draaiend molentje.... Het is een luxe bakkerij met vooral veel gebak. Daar had ik graag willen gaan lunchen. Binnen, midden in de winkel tussen de gebaksvitirines, was er echter maar 1 tafel met 2 stoelen. Dat was een beetje teveel van het goede, zo'n exhibitionist ben ik niet, dat ik daar in m'n eentje ga zitten lunchen. Dus ik ben verder gelopen en bij "Oh la la" terecht gekomen. Ik heb lekker in de zon gezeten en een capucino en een croissant (met sambal) gegeten.
Terwijl ik daar was kwamen er twee keer een stel studenten op me af voor een interview. Ze hadden op school een opdracht gekregen om op straat iemand in het Engels te interviewen. De eerste keer werd het interview met de handphone opgenomen. De tweede keer werd er zelfs een video met de handphone gemaakt. Hierbij een fototje van de interviewers. Het waren leuke korte gesprekjes. Veel verder dan "Where do you come from?", "Why are you in Bandung?" en "What is your opinion of Bandung?" "What is your favourite food?" ging de gesprekken niet.
En om die vragen maar meteen te beantwoorden: Belanda. Bussiness. I like Bandung very much. It is a very nice city, the temperature is very pleasant and the people are nice and friendly. Nasi Kampur is very nice food:-)
Verder heb ik vandaag eigenlijk weinig interessants gedaan, wat door het winkelcnetrum geslenterd en nog even naar de BEC(Bandung Electronic Centre) geweest, op zoek naar een portable harddisk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten