Van alles wat

Zomaar even een verzameling fotootjes, om een beetje een idee te geven van de dingen die we zoal doen en zien hier.

Drie weken geleden waren we op een bruiloft van de dochter van een van de mannen die is ingehuurd door de klant van Gert-Jan's bedrijf. Huh? wat? van wie? Ja, het is hier heel normaal dat de zakenrelaties van je vader ook op je bruiloft komen, ook al heb je die mensen nog nooit gezien. Zo kom je natuurlijk snel aan een paar honderd gasten. We werden geacht op te komen dagen, ons te laten vereeuwigen met het bruidspaar (rechts) en de zus van de bruid met haar aanstaande (links), een envelop te overhandigen met wat geld, iets te eten (lekker) en dan weer naar huis te gaan. Aldus geschiedde. Andere gasten, die dichter bij het bruidspaar staan, mochten natuurlijk ook andere gedeeltes van de dag aanwezig zijn, wij alleen bij de receptie met fotomoment. De vader van de bruid was erg verguld dat we er waren - hij begon zichtbaar te glimmen toen hij Gert-Jan de zaal zag binnenkomen - en het zegt iets over zijn status als er veel van zijn zakenrelaties komen. Wij voelden ons ook vereerd er even bij te mogen zijn.

Iedere Javaan ziet trouwens aan de kleding van het bruidspaar dat het hier gaat om een Sundanese bruiloft uit centraal Java. Wij zien alleen dat het mooi is.

Om de bruiloftsgasten (waarvan veel een heel eind moeten reizen) de weg te wijzen, hangen ze langs de dichtstbijzijnde hoofdweg een traditionele 'pajong' op. Pajong betekent paraplu of zonnescherm, maar deze speciale bruiloftspajongs zijn nogal uit de kluiten gewassen en geven aan dat er daar een bruiloft aan de gang is en dat je dus daar moet zijn.

Twee weken geleden zijn we op onze Vespa naar de 'kunstmarkt' gegaan van een van de grootste universiteiten van Bandung: de ITB. Deze universiteit is op bepaalde vakgebieden erg goed, en wordt ook internationaal goed aangeschreven. Om de zoveel jaar geven ze een soort feest (dit jaar op 10 oktober 2010, het begon om 10:10 en het duurde ook precies tien uur). Er waren bandjes, de campus was mooi versierd, er waren allerlei grappige dingen te zien, en er waren standjes van lokale kunstenaars waar je dingetjes kon kopen. En je kon er natuurlijk lekker eten, want een feest hier is niet compleet als je er niet kunt eten.

Je kon je laten fotograferen als de vrouw van vijf miljoen, in de gevangenis, als Mr T van de A-team en in een hippiebusje:

   

Er werden auto's begraffiti'd en er was een prachtige toren van fietsen, georganiseerd door de Bandungse fietsersbond, waarvan de voorzitter een mooie zelfgemaakte hoed op had met allemaal fietsonderdelen erop:

Hieronder een oudje, nog van het einde van de Ramadan. Onze chauffeur Deden had ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Eigenlijk waren we uitgenodigd voor twee maaltijden: eerst eentje bij zijn vader thuis, en daarna nog eentje tien meter verderop in zijn eigen huis. De foto hieronder is bij Deden thuis. Die twee reuzen achteraan zijn wij, rechts voor Gert-Jan staan de chauffeur en zijn vrouw, vooraan hurkt zijn beste vriend, links met de hoofddoekjes staan twee nichtjes en links vooraan zijn twee dochtertjes. De halve buurt kwam kijken of het waar was dat er twee blanken langs waren gekomen (ja) en of we ook met onze vingers aten (ja).

Af en toe regent het in Bandung. Als je dan met de brommer bent kun je beter even schuilen, want er stroomt dan een enorme lading water over de weg en dan kun je de soms diepe kuilen niet meer zien. We stonden in dit geval onder de luifel van een fotozaakje, met nog wat andere brommerrijders. Er ontstaat dan een leuk sfeertje, zo met zijn allen, en na een paar minuten werden we allemaal door de eigenaar van het fotozaakje uitgenodigd om binnen te komen zitten. Na een kwartiertje konden we allemaal onze weg weer vervolgen.

Op vrijdagavond gaan we vaak naar een simpel maar erg lekker sushi-restaurantje:

We hebben sinds kort een poesje (ook weer via onze chauffeur, die hard op weg is een onmisbaar deel van ons leven te worden). We hebben haar Asli genoemd, dat betekent zoiets als 'origineel', maar het kan ook 'autochtoon' betekenen. Iedereen hier vindt het een hele goede naam. Ze speelt graag met de vele torretjes, spinnetjes, vliegjes, motjes en andere dieren die zich om (en soms in) ons huis ophouden. Ze eet ze vaak op, lekker handig. Laatst had ze in onze tuin een hagedis bij de staart gepakt, maar die staart liet los. De hagedis verstopte zich even verderop onder een graspolletje, maar zijn staart bleef nog wel een goede minuut doorkronkelen. Een goede afleidingsmanoeuvre, want naar de hagedis zelf heeft de poes niet meer omgekeken. Laatst hadden we een enorme stortbui, en daarna kwamen er een heleboel vliegende beestjes tevoorschijn. De poes heeft toen elk beestje dat ze te pakken kreeg opgegeten, maar de vleugeltjes allemaal laten liggen...

Nog wat beesten:

Die hierboven was zomaar ergens op straat, maar die hieronder was iets indrukwekkender. Dit is de komodovaraan die we (Paulien en Bebas en Mariska) tijdens het jungletochtje in Sumatra heb gezien. Ik moest even op de foto wachten tot Bebas weer in Nederland was. Vlak voor het steentje onderaan in het midden van de foto zie je een voetstap in het zand, dan kun je de maat van de beest een beetje inschatten. Ik schat hem zelf op 1.20 tot 1.50 m.

Dan nog wat mooie nagekomen foto's van ons reisje in Sumatra. We moesten een snelstromende rivier oversteken. En dan een prachtige van Mariska en Bebas onder een waterval.

Samen met onze Nederlandse bovenbuurvrouw ben ik een dagje wat boetiekjes afgegaan. Zij woont hier al langer en kent Bandung een stuk beter dan ik. Haar man werkt hier voor een aidsprogramma. Dat is nog een hele opgaaf, want aids, drugsgebruik en seks zijn grote taboes, maar met medewerking van geestelijken en gezondheidswerkers gaat het langzaam de goede kant op met de voorlichting.
Afijn, ik ben met haar naar een klein leuk batikfabriekje geweest, waar ze alles nog met de hand doen. Ze gebruiken stempels (tweede foto) om de stof met was te bestempelen (eerste foto). Vervolgens gaat de doek met de hand door een verfbad, wordt een gedeelte van de was er weer af gehaald en/of wordt er nieuwe was aangebracht, al dan niet met de hand, dan gaat de doek door een tweede verfbad, enzovoort. Leuk om te zien, mooie kleuren en mooie stoffen.

Twee straatbeelden: een slapende zwerver met gevoel voor techniek (zijn kettingen zijn van ijzerdraad met honderden moertjes eraan) en een zelfbenoemde "officiële" dealer van Honda-motoronderdelen (geloof jij 'm?).

Om af te sluiten wat plaatjes van Mariska's wekelijkse wandelingen met een groep expatvrouwen, komende uit landen als Nieuw-Zeeland, Duitsland, Oostenrijk, Ierland, Taiwan, Korea en Nederland. We wandelen elke donderdagochtend ergens in de omgeving van Bandung, meestal een wandeling van een uur of twee, drie. We lopen door kweektuinen met groenten, bossen, theeplantages, dorpjes... heel verschillend. Het is erg leuk om zo de omgeving van deze stad te zien en nieuwe mensen te leren kennen. Rondom Bandung is het echt prachtig, je bent zo in de natuur of semi-natuur.

Hier kwamen we langs een klein boerderijtje met vier koeien en een oud mevrouwtje dat voor ze zorgde:

Dit zijn naaldbomen (die groeien hier omdat het hier best hoog is en 's nachts koel) waar ze de hars van tappen om er lijm van te maken.

 Zo door de velden lopen we ook regelmatig. Tussen de verschillende veldjes zijn bijna altijd verhoogde dijkjes waar je overheen kunt lopen. Ten noorden van Bandung wordt er veel groente verbouwd.

 Een blik op wat theeplantages in de buurt:

 Af en toe lopen we door het bos:

 Vorige week eindigde onze wandeling bij deze krater, waar je van de andere kant met de auto kunt komen en waar een gropje Japanse toeristen hun voeten baadden in het warme zwavelwater.

 De foto hieronder is ongeveer 500 meter van ons huis genomen. Je kunt leuk door de dorpjes wandelen die langs de rivier liggen.