Allemaal beestjes... Dieren in en rond ons huis

In Indonesië zie je rond je huis heel andere dieren dan in Nederland. Misschien denk je nu vooral aan kakkerlakken en muggen, maar die zijn hier eigenlijk nauwelijks. We hebben heel soms een kakkerlak in huis (maar dan wel meteen een hele grote) maar die komen van buiten en zijn makkelijk te vangen en te doden of naar buiten te gooien. Muggen hebben we hier maar weinig. In huis zitten ze nauwelijks, al hebben we de hele dag alle deuren open. Bij de voordeur hangen tegen het vallen van de avond (uur of zes) wel wat muggen rond, maar aan de voorkant van ons huis en op het balkon zie je ze zelden.

De volgende foto's zijn allemaal in of binnen een straal van 10 meter van ons huis gemaakt.

We hebben inmiddels twee katten. Een klein katje (Asli, dat betekent zoiets als 'origineel' of 'autochtoon' in het Indonesisch) dat we een jaar geleden als kitten van onze chauffeur hebben gekregen. Ze is erg lief en aanhankelijk en nog steeds heel klein. Toen we haar een paar maanden hadden, heeft ze een dikke, grote kater mee naar huis genomen die vervolgens niet meer weg wilde. Het klikt erg goed tussen ze, en Gert-Jan is inmiddels een beetje verliefd op de kater geworden, want hij is ontzettend lief. We hebben hem Abu genoemd ('abu-abu' betekent 'grijs' in het Indonesisch). Deze woont inmiddels dus ook al ruim een half jaar bij ons.

Samen op de oprit.

Samen op de bank.

Asli is nog erg speels en vangt regelmatig beesten. Soms neemt ze die dan (levend) mee naar binnen, zoals dit soort hagedissen. Als ik die dan weer naar buiten gooi, moet ik opletten dat ik ze hoog in een boom zet, anders liggen ze een minuut later weer binnen.

Ze vangt ook veel vlinders (die zitten hier heel veel) en af en toe een muis. Daar wordt dan eindeloos mee gespeeld. Een beetje wreed soms, maar het is de natuur, laten we maar zeggen.

Grote sprinkhaan in een van de palmen voor ons balkon. Geschatte lengte: 10-12 centimeter.

Nog een grote sprinkhaan op ons traphekje. Exclusief voelsprieten zo'n centimeter of 8.

Dit spinnetje is maar klein (zo'n 3 cm breed), maar wel heel mooi. Wij hadden nog nooit zulke spinnen gezien, met zo'n geinig rugschild, maar hier zie je ze best vaak.

Dit is de achterkant van hetzelfde spinnetje.

De afdeling rupsen:

Veel rupsen hier zijn harig. Locale mensen zijn er bang
voor, want het kan erg jeuken als je de haren tegen je
huid krijgt. De voelsprieten en staart van deze rups
bestaan uit dicht bij elkaar geplaatste haartjes.
Hij is ongeveer 8 cm lang.

Deze rups is ook harig en iets langer dan die hierboven
(ongeveer 10 cm). Hij heeft grappige hoorntjes op z'n kop.

Deze rups spant de kroon wat harigheid betreft. Toen we hem voor het eerst
zagen, leek het wel alsof er een afgehakt stukje kattenstaart lag. Maar het is
toch echt een rups, met hele grote ogen nog wel.

Een mooie tor.

Een enge tor. De grijpers op z'n kop zitten verticaal, niet horizontaal. Ik had nog nooit zoiets gezien, maar sindsdien zijn we ze wel vaker tegengekomen. Dit is een van de vele soorten Xylotroptus gideon.

In het natte seizoen (ongeveer september tot maart), wanneer het elke dag wel een uurtje regent, zaten er vaak kikkers in onze tuin. Het is nu een stuk droger en kikkers zie je niet vaak meer, al zie je nu wel veel kikkervisjes. Die zullen straks in het natte seizoen wel weer als kikkers tevoorschijn komen.

Dit prachtige padje zat tijdens een stortbui op onze buitentrap. Hij is zo'n 6 cm groot van kop tot kont.

Dit beest loopt regelmatig door onze tuin, altijd in het donker. Vanaf het balkon van onze bovenburen kun je hem door de takken van de bomen zien (en horen) springen. Het is een palmmarter, een soort civetkat. Hij staat ook bekend als luwak. Het is een katachtige en hij eet fruit, insecten en kleine zoogdieren. Gemeten aan de richels in het muurtje is hij zo'n 90 lang van z'n snuit tot het puntje van z'n staart.

De luwak is vooral bekend van een bijzondere koffiesoort die naar hem is genoemd, de kopi luwak ('kopi' betekent koffie in het Indonesisch). De luwak is onder andere dol op koffiebonen. Aan de boom worden koffiebonen niet allemaal tegelijk rijp, en het schijnt dat de luwak nogal kieskeurig is en alleen perfect rijpe koffiebonen eet. De koffiebonen worden na een paar dagen heel weer afgescheiden in de ontlasting, maar tijdens hun verblijf in de darmen van de luwak schijnen ze een bijzondere smaak mee te krijgen. De koffiebonen in de poep van de luwak worden verzameld, schoongemaakt en vervolgens volgens het normale koffiebonenproces (drogen, branden) verder verwerkt. De koffie die je er vervolgens mee kunt maken is de beroemde (en erg dure) kopi luwak.

Je kunt deze koffie hier in Bandung krijgen, dus als je het wilt proberen, moet je maar bij ons langskomen! Wij betalen...

Deze vleermuizen zijn hangend zo'n 15 cm lang. Ze hangen elke dag in een van onze palmbomen. Tegen zonsondergang vliegen ze uit, samen met de minivleermuizen die in het plafond van ons balkon wonen (hangend ongeveer 5 cm). Er vliegen ook grotere vleermuizen, die hangen overdag aan de daklijst van onze bovenbuurman. Tegen zonsondergang komen ze allemaal tevoorschijn. Het is dan heel erg druk in de lucht voor ons huis, en als het licht op het balkon aan is, vliegen ze af en toe om de lamp heen. Dat gaat de hele nacht door, en tegen de tijd dat het licht wordt, zoeken ze hun plekjes weer op.

Op een avond deden we het licht in de badkamer aan en viel de stroom in huis opeens uit. Dat kan gebeuren, dus Gert-Jan zette de hoofdschakelaar van ons huis om en daarna deed alles het weer. Alleen... toen hij daarna het licht opnieuw wilde aandoen, viel de stroom in het gehele complex uit! Er zaten opeens acht huizen zonder stroom... De elektriciteit is hier dus wat merkwaardig aangesloten, dat kortsluiting in onze badkamer de stroom van het hele complex kan laten doorslaan.  Dat muizen de isolatie van je draden doorknagen, helpt natuurlijk ook niet. Op de foto hierboven staat Pak Sunar, een van de twee klusjesmannen hier op het terrein, op een trapje in onze badkamer. Hij heeft het draadje vervangen, waarna alles het weer deed. Tot de volgende kortsluiting...

Deze groene hagedis kijkt je recht aan. Er hangt eens in de zoveel tijd een grote bloemtros in de palmbomen voor ons huis en daar komen een paar dagen, als de nectar in de bloemen op hun lekkerst zijn, heel veel insecten op af. Deze hagedis heeft dat goed gezien en zit dan dagenlang prinsheerlijk in zo'n bloemtros, wachtend tot het eten z'n bek in vliegt.

Deze spin is zo groot als een uitgespreide mensenhand. Dit web was misschien een meter in doorsnee, maar we hebben ook webben gezien die een paar meter in doorsnee zijn. Deze spinnen zie je hier veel, vooral hoog tussen bomen.

Ik stond een keer onder de carport met onze Indonesische leraar te praten. Hij rookte een sigaretje en we genoten samen van het uitzicht. Opeens vloog er iets voorbij en landde op de stam van een palm. Het bleken twee hagedissen te zijn (Draco sumatranus). De bovenste hagedis op de bovenste foto heeft zijn 'vleugels' nog uitstaan. Dit zijn geen echte vleugels, maar het zijn flappen die ze kunnen uitvouwen door hun ribben opzij te spreiden! Omdat ze heel licht en klein zijn (20 cm) krijgen ze hiermee een heel goed draagvermogen en kunnen ze grote afstanden overbruggen. Ze vliegen niet echt, maar ze glijden alleen. De gele kinflap die je ziet bij de onderste hagedis op de bovenste foto (uitgeklapt) en de bovenste hagedis op de onderste foto (ingeklapt) dient als horizontaal roer, om op koers te blijven.